L'AVENZA AI ME TENPI
Beli me tenpi quand aier fant me, la p'ù parta d'l genta indev'n a pe, a 'ndev'n a la scola con l' topa ai calzon avevn la borsa d' l'gn e 'npè i zoc'lòn e po' a ti arsolav'n coi bo'tòn cuscì a fev'n un pò pù d' confusiòn. A pasav'n da la Pitia c'al v'ndev 'n sravudin i s' pig'av'n dò bagaròn d' lupin, do castagna seca e una caruba, i iern senpr trinzi come la macuba; Ma a vivev'n contenti e senza procupazion a g'ocav'n a pè d' b'tòn, po' al v'niv 'l pù fort ch'i fev camora s'a parlav'n i s' butav 'n t'ia gora. A salars la scola a iern abituati, pig'av'n g'u p'rl fium c'a parev'n pagati, 'ndev'n da Lodovici, a far la sghingareda a iern senpr sgrogn'iati come 'l mic d'toneda, la 'l di dop, da la maestra ad'ern bota al dicev che a sian d'l marmota ma apena fora a fev'n a l' borsata e'l pù d'l volta al v'niv'n spacata, cuscì com arivav'n a ca, arpig'av'n 'l rest da nostr'ma. A la sera a fev'n a tochecòlòna al calc al latin a dev'n noia a tuti, a iern di sbarazin; A spacav'n l' lanpadina a forza d' sasata e'ntant che a caminav'n a s' fev'n una pisc'ata, andev'n al cine da la G'usepa p'r poghi bagaròn ma drent a dev'n noia a Le al v'niv col gomòn. A chi tenpi li a ier l' caroza a far avant a ret e nò a si atacav'n daldret, a dev'n d'l bastard a chi s' dev l' frustata, pò a saltav'n g'u e a li pig'av'n a l'sasata. A pig'av'n g'u p'r i canpi e tut quel che a trovav'n a magnav'n, costòn d' coli, rapi, susina cerva, fichi pad'òn che a s' v'niv i lerfi gonfi come un padòn, a iern d' scalza, a s'npiantav'n prun e reticolati a si brusav'n con un furminant, a iern beli a disinfetati. 'L pù bei ier a la sera, tuti sbrind'dati andev'n al let con i pe beli 'ngromati; A chi tenpi li a n'usav olà e a far la bucata al tocav a nostr Ma. A n' magnav'n di licheti, p'r pù lasagna e topeti po' polenta, ringa, bacala, cipoda sot a la brasa e quant a d'er ora a s' gonfiav'n d' fava. Mò i tenpi ig'en canbiati, i fanti apena nati ig'en 'ng'à muturizati, i n' vog'n pù 'l pupin, ma nestlè e s'mulin e si s'acorg'n che t't'n'abus i t' dan 'l c'ucet 'n t'l mus Apena ch'ian un an, se t'li vò far magnar, ti dev far s'ntir Celentano cantar; i n' vog'n pù i zoc'lòn, ma l' scarpa d' peda d' montòn e se a la sera t'li vò mandar al let, i fla fan p'r d'spet, i 'ncuminc'n a far un muc d' confusiòn c'a t' tòch smorzar la televisiòn, tè t' dic che vitac'a e 'ntant t'li pig 'npò 'n brac'a, Lor furbi i t' cerc'n' senp'r quarcò e tè 'n t'ni pò diri d' no. A v'dren fra quarchi ani com ad'ndarà a fnir i n' saran anch presi nati ch'indaran 'ng'à al ritir. di GIOVANNI ALIBANI



Questo Articolo proviene da Avenza sul web
http://www.avenza.it

L'URL per questa storia è:
http://www.avenza.it/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=14