L'AVENZA AI ME TENPI
(464 parole totali contate in questo testo) (1512 letture) 
Beli me tenpi quand aier fant me,
la p'ù parta d'l genta indev'n a pe,
a 'ndev'n a la scola con l' topa ai calzon
avevn la borsa d' l'gn e 'npè i zoc'lòn
e po' a ti arsolav'n coi bo'tòn
cuscì a fev'n un pò pù d' confusiòn.
A pasav'n da la Pitia c'al v'ndev 'n sravudin
i s' pig'av'n dò bagaròn d' lupin,
do castagna seca e una caruba,
i iern senpr trinzi come la macuba;
Ma a vivev'n contenti e senza procupazion
a g'ocav'n a pè d' b'tòn,
po' al v'niv 'l pù fort ch'i fev camora
s'a parlav'n i s' butav 'n t'ia gora.
A salars la scola a iern abituati,
pig'av'n g'u p'rl fium c'a parev'n pagati,
'ndev'n da Lodovici, a far la sghingareda
a iern senpr sgrogn'iati come 'l mic d'toneda,
la 'l di dop, da la maestra ad'ern bota
al dicev che a sian d'l marmota
ma apena fora a fev'n a l' borsata
e'l pù d'l volta al v'niv'n spacata,
cuscì com arivav'n a ca,
arpig'av'n 'l rest da nostr'ma.
A la sera a fev'n a tochecòlòna al calc al latin
a dev'n noia a tuti, a iern di sbarazin;
A spacav'n l' lanpadina a forza d' sasata
e'ntant che a caminav'n a s' fev'n una pisc'ata,
andev'n al cine da la G'usepa p'r poghi bagaròn
ma drent a dev'n noia a Le al v'niv col gomòn.
A chi tenpi li a ier l' caroza a far avant a ret
e nò a si atacav'n daldret,
a dev'n d'l bastard a chi s' dev l' frustata,
pò a saltav'n g'u e a li pig'av'n a l'sasata.
A pig'av'n g'u p'r i canpi e tut quel che a trovav'n
a magnav'n,
costòn d' coli, rapi, susina cerva, fichi pad'òn
che a s' v'niv i lerfi gonfi come un padòn,
a iern d' scalza, a s'npiantav'n prun e reticolati
a si brusav'n con un furminant, a iern beli a disinfetati.
'L pù bei ier a la sera, tuti sbrind'dati
andev'n al let con i pe beli 'ngromati;
A chi tenpi li a n'usav olà
e a far la bucata al tocav a nostr Ma.
A n' magnav'n di licheti, p'r pù lasagna e topeti
po' polenta, ringa, bacala, cipoda sot a la brasa
e quant a d'er ora a s' gonfiav'n d' fava.
Mò i tenpi ig'en canbiati,
i fanti apena nati ig'en 'ng'à muturizati,
i n' vog'n pù 'l pupin, ma nestlè e s'mulin
e si s'acorg'n che t't'n'abus
i t' dan 'l c'ucet 'n t'l mus
Apena ch'ian un an, se t'li vò far magnar,
ti dev far s'ntir Celentano cantar;
i n' vog'n pù i zoc'lòn,
ma l' scarpa d' peda d' montòn
e se a la sera t'li vò mandar al let,
i fla fan p'r d'spet,
i 'ncuminc'n a far un muc d' confusiòn
c'a t' tòch smorzar la televisiòn,
tè t' dic che vitac'a
e 'ntant t'li pig 'npò 'n brac'a,
Lor furbi i t' cerc'n' senp'r quarcò
e tè 'n t'ni pò diri d' no.
A v'dren fra quarchi ani com ad'ndarà a fnir
i n' saran anch presi nati ch'indaran 'ng'à al ritir.
di GIOVANNI ALIBANI |